Miesiąc temu pisałem o digital maxxingu - stylu, w którym pustka jest czymś, czego trzeba się wstydzić, a każdy centymetr kadru wypełnia chrom i ornamentyka. To był dobry moment na ten temat, bo maksymalizm faktycznie rządził. Problem w tym, że rządzi coraz krócej.
Po latach zalewu perfekcyjnych, przesyconych obrazów AI, kierunek się odwraca. Mam na to coś więcej niż cudze statystyki. Mam cztery lata własnej praktyki, które przeszły dokładnie tę samą drogę, zanim ktokolwiek zaczął o niej pisać.
Cztery lata bez przerwanego dnia
Zacząłem 5 kwietnia 2023 roku. Od tamtego dnia nie ominąłem ani jednego - codziennie nowy obraz, codziennie coś opublikowane. Pytanie, które dostaję najczęściej, nie dotyczy technologii, tylko wytrzymałości: jak nie stracić kreatywności, robiąc to samo, codziennie, bez przerwy?
Odpowiedź jest prostsza, niż brzmi: przestałem traktować kreatywność jako coś, co się ma albo czego się nie ma, i zacząłem traktować ją jak umiejętność, którą się rozwija - jak grę na instrumencie albo bieganie. Nie czekam, aż przyjdzie natchnienie. Trenuję ją tak, jak trenuje się mięsień.
Długo zastanawiałem się, czy trzymać się jednego, rozpoznawalnego stylu - to klasyczna rada budowania marki osobistej. Zdecydowałem inaczej. AI pozwala stworzyć zupełnie nowy świat każdego dnia, więc postawiłem sobie dokładnie takie wyzwanie: nowy świat, codziennie. Nie ten sam motyw w kółko, tylko nowa scena, nowy nastrój, czasem zupełnie inny kierunek niż dzień wcześniej.
Paradoksalnie to nie prowadzi do chaosu. Niektóre motywy - określone barwy, powracające postacie, konkretne emocje - same wracają, przeplatają się między seriami, bez planowania z góry. To nie jest niespójność. To dowód, że mam rozpoznawalny głos, nawet jeśli każdy dzień wygląda inaczej - tak jak pisarz ma styl niezależnie od tego, o czym akurat pisze.
Zmęczenie perfekcją
Odbiorcy są zmęczeni obrazami, które generują się w kilka sekund i wyglądają jak wszystkie inne[1] - tym, co coraz częściej nazywa się po prostu AI slopem. Rośnie kontrruch: twórcy - także ci pracujący z AI - celowo sięgają po niedoskonałość, fakturę, ślad ręki. Nie chodzi o odrzucenie narzędzia, tylko o odrzucenie założenia, że sterylne automatycznie znaczy dobre. Cztery lata codziennej praktyki nauczyły mnie tego samego wcześniej: powtarzalna perfekcja nudzi się szybciej niż niedoskonałość, która ma w sobie ślad decyzji.
Od spektaklu do historii
Najwyraźniejsza zmiana: obrazy budowane wokół jednego, mocnego zdarzenia ustępują miejsca obrazom, które opowiadają coś dłuższego - pamięć, tożsamość, samotność, relację człowieka z technologią[2]. Emocjonalna głębia i storytelling stają się tym, co odróżnia dobrą pracę AI od efektownej, ale pustej.
To idzie w parze z rozwojem spójności postaci - możliwością wygenerowania tej samej twarzy, tych samych proporcji, tego samego charakteru w wielu różnych kadrach[2]. Bez tego opowiadanie historii obrazem po prostu się nie sklei - a codzienna seria bez jednego, spójnego wątku to w praktyce dokładnie to samo wyzwanie, tylko rozłożone na lata zamiast na jeden obraz.
Mniej znaczy więcej - znowu
Po latach maksymalizmu rośnie też zainteresowanie kompozycją minimalną: czyste tło, jeden temat, świadomie zostawiona pustka[1]. To dokładne przeciwieństwo digital maxxingu i dowód na to, że żaden styl nie rządzi wiecznie. Kto dziś stawia wyłącznie na gęstość i przesyt, ryzykuje, że za pół roku będzie robił coś, co wygląda już na zeszłoroczne.
Co z tego wynika
Nie oznacza to, że digital maxxing czy podobne style nagle przestają działać - oznacza, że warto traktować styl jak narzędzie do konkretnej historii, nie jak cel sam w sobie. Obraz, który tylko olśniewa, ma krótszy żywot niż obraz, który coś mówi. Cztery lata i ponad tysiąc dni z rzędu nauczyły mnie, że to samo dotyczy całej praktyki, nie tylko pojedynczego kadru.
Więcej o konkretnych stylach i o tym, jak je łączyć z prawdziwą treścią: 5 nieoczywistych stylów Midjourney.